Świat leżał u jej stóp, a mężczyźni ją kochali. Jej niepowtarzalny sopran służył za wzór czystego piękna. Z niezwykłą siłą i nieograniczoną skalą wyrazu brawurowo wykonała repertuar ponad osiemdziesięciu wielkich operowych ról.

Ema urodziła się 26.2.1878 w Pradze, jako Emilie Pavlína Věnceslava Kittlová. Jej ociec Emanuel Kittl był zamożnym przedsiębiorcą. Ema już od początku kariery walczyła z brakiem zrozumienia. Dyrektor Teatru Narodowego F. A. Šubert wyrzucił ją nawet kiedyś z próby ze słowami: „Wydaje mi się, że podczas śpiewu jest panienka rozdrażniona. Polecam wziąć prysznic!“ Młoda Ema jednak nie zrezygnowała - przejęła po swej nauczycielce śpiewu pseudonim Destinnová i wyruszyła w świat. Debiutowała w 1897 r. w drezdeńskiej operze dworskiej w roli Santuzzy, a jej sukces był na tyle zauważalny, że z miejsca przyjęto ją do opery w Berlinie. Zakochał się w niej sam cesarz Wilhelm II, który uhonorował ją tytułem pierwszego dramatycznego sopranu berlińskiej opery dworskiej. W 1908 r. przyjęła zaproszenie do Metropolitan Opera w Nowym Jorku, gdzie jako pierwsza wcieliła się w postać Marzenki ze „Sprzedanej narzeczonej” B. Smetany. w USA u boku Enrica Caruso olśniła publiczność w najsłynniejszych operach ze światowego repertuaru. Zakochał się w niej nie tylko sam Caruso, ale i Puccini, który napisał dla Emy operę „Dziewczyna z Zachodu“. Gdy w 1916 r. Czeszka postanowiła wrócić do ojczyzny, została zatrzymana na granicy pod zarzutem podejrzenia o szpiegostwo i aż do końca wojny musiała przebywać w areszcie domowym w swym pałacu w miasteczku Stráž nad Nežárkou.

W 1923 r. wyszła za znacznie młodszego ofi cera czechosłowackich sił lotniczych Josefa Halsbacha, ich małżeństwo zakończyło się jednak bez happy endu. W 1928 r. wróciła do zacisza swego pałącu wyznając: - Nie ma nic gorszego niż przymus patrzenia na starą kobietę na scenie. Destinnová zmarła na udar mózgu podczas operacji oczu 28.1.1930. Spoczywa u boku innych sławnych Czechów na wyszehradzkim cmentarzu Slavín w Pradze. Współcześni mogą poznać jej postać dzięki słynnemu fi lmowi „Boska Ema“ (“Božská Ema” -1979).

-mak-