Tradycja pojedynków sięga średniowiecza – w epoce tej stanowiły element systemu prawnego. Istniało wówczas pojęcie tzw. „sądu bożego”. Jeśli sędzia w danym sporze nie był w stanie lub nie potrafił podjąć decyzji dotyczącej winy, rozstrzygnięcie powierzał woli niebios. Decydować miał sam Bóg.

Było kilka rodzajów sądów bożych, a szczególne miejsce wśród nich zajmował właśnie pojedynek. Stanowił on sposób rozstrzygania sporów wszystkich ówczesnych grup społecznych – mogły w nim uczestniczyć także kobiety. Osoby szlacheckiego pochodzenia pojedynkowały się na miecze, przedstawiciele niższych stanów - na kije. Jeśli w pojedynku w roli oskarżyciela występowała kobieta, to otrzymywała ona swego rodzaju handicap, który dawał jej szansę zwycięstwa w konfrontacji z mężczyzną.

W XIV w. stopniowo zanikła tendencja do traktowania pojedynków jako przejawu boskiej woli. Przeciwko takiej koncepcji zaprotestował sam Kościół, jako że w pojedynkowych sporach często wygrywali ci, którzy tak naprawdę byli winni, przez co całe rozwiązanie miało niewiele wspólnego z logiką sprawiedliwości Boga. Choć w niemal całej Europie pojedynków zaczęły zakazywać systemy prawne, to w dalszym ciągu praktykowano omawiany sposób rozstrzygania konfliktów, w wyniku czego śmierć poniosły tysiące wysoko postawionych osób.

Gdy pojedynki przestały być elementem wymiaru sprawiedliwości, stały się częścią życia kulturalnego i mody wyższych sfer, zwłaszcza szlachty. W XVI i XVII w. przeciwnicy pojedynkowali się głównie na miecze i szpady. Szlachta podczas pojedynków rozwiązywała spory, a przy tym – np. we Francji – manifestowała swą władzę. Poprzez łamanie królewskiego zakazu pojedynkowania się pokazywała, że autorytet króla nie jest nieograniczony. Z powodu nieprzestrzegania prawa w tym zakresie, wielu członków najwyższej szlachty skończyło na szafocie.

Przełom XVIII i XIX w. i cały XIX wiek to czas dużych zmian społecznych. Mimo to, pojedynki w tym okresie nadal cieszyły się ogromną popularnością i często stanowiły sposób na rozstrzyganie prywatnych oraz politycznych sporów. Bronią, którą najczęściej stosowano do tych celów, były szable i pistolety. Choć pojedynki były zakazane, powszechnie o nich wiedziano i tolerowano je.

Na ziemiach czeskich ostatnie pojedynki odnotowano jeszcze w pierwszej połowie XX wieku.

Lenka Rákosová, ilustracja Radko Sekerka